Sporenelementen voederkwaliteit

De behoefte aan sporenelementen hangt af van verschillende factoren zoals soort, ras, leeftijd, productiestadium, voeropname, etc. Het enkel leveren van een bepaalde hoeveelheid sporenelementen zal niet volstaan ​​voor de behoefte van het dier. Het zijn de vorm en het niveau van sporenelementen en de antagonisten die aanwezig zijn in het dieet die de beschikbaarheid van sporenelementen voor het dier voor metabolische functies bepalen. Er zijn twee belangrijke vormen/bronnen waarin sporenelementen beschikbaar zijn: anorganisch en organisch.

Anorganische vormen
Deze omvatten de oxide-, sulfaat-, carbonaatvormen etc. Ze hebben een zwakke ionische binding in hun structuur, waardoor ze zeer oplosbaar en reactief zijn in zowel voer als dier, waardoor hun absorptie en gerelateerde biologische beschikbaarheid beperkt worden. Hun chemie leidt ook tot hygroscopiciteit van sommige vormen van de sporenelementen (bijv. kopersulfaat), waardoor het hanteren van deze vormen niet zo eenvoudig is. Het zijn relatief goedkope bronnen en gemakkelijk verkrijgbaar.

Organische vormen
Deze omvatten sporenelementen die gebonden zijn met organische liganden zoals aminozuren, proteïnaten, MHA etc., door covalente binding. Deze structuur beschermt ze tegen reactiviteit in voer en darmen, waardoor hun biologische beschikbaarheid wordt verbeterd. De sterkte van de binding zal verder de oplosbaarheid, stabiliteit en biologische beschikbaarheid van deze organische vormen bepalen, aangezien niet alle vormen een vergelijkbaar niveau van biologische beschikbaarheid vertonen. Hun waargenomen beperking is in termen van de variabiliteit in vormen (aminozuren, proteïnaten etc.), gemengde oplosbaarheid en stabiliteit, kosten (relatief duur) en lager mineraalgehalte.

Hydroxy sporenelementen
Een nieuwe categorie sporenelementen, bekend als hydroxy sporenelementen, behoort tot de groep van anorganische sporenelementenbronnen, maar heeft vergelijkbare chemisch stabiele structuren als die van organisch gebonden sporenelementen. Covalente bindingen en een unieke kristallijne matrixstructuur zorgen voor een betrouwbare stabiliteit, die hydroxy sporenelementen onderscheidt van zowel organische als anorganische mineralen. In tegenstelling tot sulfaat/oxidevormen vertonen deze producten een extreem lage oplosbaarheid bij neutrale pH, wat zorgt voor een verhoogde stabiliteit van sporenelementen in de darm. Het voorkomen van minder reactieve sporenelementionen in het bovenste spijsverteringskanaal gaat gepaard met minder interacties met andere voercomponenten. De kristallijne structuur geeft de sporenelementen langzaam vrij over de volledige lengte van de dunne darm, wat resulteert in een gerichte afgifte op de plaats van absorptie en verbeterde effecten op de gezondheid van de darmen.

Vorm en stabiliteit van sporenelementen
Deeltjesgrootte, deeltjesgrootteconsistentie, hygroscopisch vermogen, reactiviteit, stofvorming en bulkdichtheid kunnen de vorm en stabiliteit van een sporenelement beïnvloeden. Om een ​​goede menging te garanderen, moet een sporenelementproduct deeltjes bevatten die idealiter 150-250 micron groot zijn met zeer weinig variatie. Dit is cruciaal voor het bereiken van een uniforme mix en voor het behouden van de positiestabiliteit van sporenelementen in de uiteindelijke verpakking. Als de deeltjesgrootte sterk varieert, zullen kleinere deeltjes zich afscheiden en naar de boven- of onderkant van de verpakking bewegen (afhankelijk van de bulkdichtheid) wanneer er trillingen optreden, zoals tijdens transport. Een geselecteerd sporenelement mag niet hygroscopisch zijn, wat chemisch vocht kan aantrekken in het sporenelementproduct of complete voer, wat klontering en/of vernietiging van essentiële voedingsstoffen in de premix of complete voer veroorzaakt. Bepaalde anorganische sporenelementvormen worden geclassificeerd als pro-oxidanten, wat betekent dat ze versnelde oxidatie in de premix of complete voer kunnen bevorderen, waardoor de vernietiging van essentiële voedingsstoffen die aan de complete voer worden toegevoegd, zoals vet, vitaminen, microben, enzymen, enz., wordt vergemakkelijkt.

Vorm en opname van sporenelementen in een mix
Aanzienlijke variaties in verschillende vormen van sporenelementen kunnen de formulering beïnvloeden en een negatief effect hebben op de hoeveelheid van een individueel sporenelement die aan een mix wordt toegevoegd. Het is ook belangrijk om rekening te houden met de zeer kleine hoeveelheid die individuele sporenelementen vertegenwoordigen in het totale volume van een complete voermix. Gezien het kleine volume aan sporenelementen dat in het uiteindelijke voer vertegenwoordigd is, moet er zorg voor worden gedragen dat de vereiste sporenelementen correct worden geselecteerd en nauwkeurig worden afgewogen in de premix/complete voer.

Mengen en bemonsteren
Er moet voorzichtigheid worden betracht bij het toevoegen van micro-ingrediënten aan een premix of complete feed om een ​​uniforme menging te garanderen. Het moment waarop sporenelementen worden toegevoegd aan de mengvolgorde en/of de totale mengtijd kan een negatieve invloed hebben op de uniforme verdeling van essentiële sporenelementen in de uiteindelijke feed. Deze uitdaging wordt nog groter door het gebrek aan precisie dat doorgaans wordt geboden door laboratoriumanalyses, die kunnen variëren met 10-20%, afhankelijk van het sporenmetaal dat wordt gemeten. Bij het bemonsteren van sporenmetalen in een mix is ​​het een goede gewoonte om te voorkomen dat de eerste en laatste 10-15% van het product uit de mixer worden geloosd. Monsters moeten worden getrokken uit het middelste gedeelte van de mix en worden geanalyseerd met behulp van natte chemische protocollen. Om consistent een zeer nauwkeurige menging te bereiken, is het het beste om een ​​gedefinieerd protocol op te stellen dat duidelijk de selectie- en weegcriteria voor sporenelementen benadrukt, samen met het moment waarop de sporenelementen worden gesequenced binnen het mengproces en de mengtijd.

Chemische stabiliteit van essentiële voedingsstoffen in premixen en voeders
Sporenelementen zijn chemische verbindingen die kunnen variëren in hun oplosbaarheid en reactiviteit binnen de premix/complete feed. Doorgaans hebben anorganische sporenelementenbronnen (sulfaten, chloriden, enz.) een zeer hoge oplosbaarheid/reactiviteit vergeleken met hydroxy sporenelementen, die een zeer lage oplosbaarheid/reactiviteit hebben in de feed en in het dier. Hoge niveaus van reactiviteit kunnen een negatieve impact hebben op de stabiliteit en werkzaamheid van veel essentiële voedingsstoffen die aan de mix worden toegevoegd, zoals vitaminen, vet, enzymen, probiotica, sporenmetalen, bindmiddelen, enz. Oplosbaarheidsproblemen worden nog belangrijker als feeds worden gepelletiseerd, gezien de injectie van vocht via stoom in feed tijdens de verwerking. Dergelijke vochtgerelateerde processen kunnen de reactiviteit van anorganische sporenelementenvormen verhogen, wat resulteert in meer essentiële nutriëntenvernietiging.

Momenteel zijn de grondstoffen van sporenelementen die gewoonlijk worden gebruikt in veevoerbedrijven koper, ijzer, mangaan, zink, jodium, selenium, kobaltsulfaat of andere zouten, die in principe kristalwater bevatten. Omdat ze allemaal afkomstig zijn van de minerale chemische industrie, is het de sleutel om te voldoen aan de gezondheidsindicatoren van het gehalte aan schadelijke elementen zoals lood, arseen en fluoride. Gewone grondstoffen voor sporenelementen van veevoerkwaliteit hebben veel problemen bij de praktische toepassing van de veevoerproductie.

Sterke vochtopname
De meeste commerciële sporenelementen moeten een deel van het kristalwater verwijderen om de verwerkingseigenschappen te verbeteren en zorgen ook voor een sterke vochtopname. In de praktijk is het moeilijk om de verpakking van de grondstof te maken zonder schade. Zelfs als het moeilijk is om een ​​klein gaatje in de plastic folie in de verpakking te vinden, zal het vochtopname en agglomeratie rond het gat veroorzaken. Zelfs de plastic zakmond in de verpakking van de grondstof heeft agglomeratie, omdat de band niet strikt genoeg is. Eenvoudige voorgemengde micromijnen zijn gevoelig voor agglomeratie. De geagglomereerde micromijnen vormen een probleem voor de veiligheid van veevoer.

Kopersulfaat heeft restzuur
De grondstof kopersulfaat van materiaalkwaliteit wordt gekristalliseerd onder zure omstandigheden vanwege het productieproces. De werkelijke detectie-PH-waarde is minder dan 5. Het koperion katalyseert de reactie sneller onder zure omstandigheden, met name het verdriet van de hoge koperformule voer op de olie. Het speelt een sleutelrol bij de ernstige schade aan vitamines in het voer. De hoge koperformule van de biggen heeft een goed anti-mijteffect, maar veroorzaakt tegelijkertijd maagzweren en slechte voeding, en ontdekte ook dat de blindedarm hemolyse heeft.

Zinksulfaat bevat oxidant
In de werkelijke productie is zinkijzer een geassocieerd erts. De productie van zinksulfaat produceert ook ferrosulfaat. Om het effectieve zinksulfaatgehalte te verhogen, wordt een oxidatiemiddel toegevoegd om het tweewaardige ijzer te scheiden in ferri-ijzer, maar het resterende oxidatiemiddel kan niet worden verwijderd. Netto. Na eenvoudig voormengen van het oxidatiemiddel zinksulfaat en ferrosulfaat, wordt het ferrosulfaat snel geoxideerd en vergeeld.

Gemakkelijk te oxideren
Bij de daadwerkelijke productie van de premix is ​​het ijzersulfaatstof geel en wordt het zelfs voor een korte periode geoxideerd. Het is te zien dat ijzersulfaat erg onstabiel is in de premix. We ontdekten dat ijzertekort bij varkens op de markt heel gebruikelijk is en dat de hoeveelheid ijzer in de formule veel hoger is dan de vraag van varkens. Naast de reden voor de benuttingsgraad van ijzerabsorptie, is het voornamelijk Het ijzersulfaat wordt geoxideerd tot driewaardig ijzer en het driewaardige ijzer heeft geen voedingswaarde. KI ondergaat een oximatiereactie in de lucht en elementair jodium zal vervluchtigen.

Hoge toxiciteit
Naast de ernstige vergiftiging van natriumseleniet-ruwpoeder, als de ventilatie- en stofverwijderingsmaatregelen in de productie niet goed zijn, is de schade van andere sporenelementen aan mensen ook zeer ernstig. Bovendien zal het originele calciumjodaatpoeder exploderen door hevige trillingen.

Slechte smaak
De geur en smaak van sporenelementen kunnen de eetlust en voeropname van dieren negatief beïnvloeden. Sulfaat heeft een grote adstringentie. Het hoge gehalte aan ferri-ijzerdiëten is over het algemeen bestand tegen eten door dieren met één maag.